سایه ها سخت به گم کردنِ هم مشغول اند...

از تو دمادم می سرودم روزگاری

پُر بود از الهامت وجودم روزگاری

شعر سپیدم اشک در چشمت می آورد

همچون غزلهای کبودم روزگاری...

خون می دوید از نام تو در جانم،آری :

خونرنگ می شد تار و پودم روزگاری

تو شرقِ دنیای خیال انگیز احساس...

من غرق رؤیای تو بودم روزگاری

ناخواسته با دست لرزانت رقم خورد :

غمنامۀ  اوج و فرودم روزگاری...

آتشفشان بودم، به خاکستر نشستم...

از خود به چشمم رفت دودم روزگاری

تو زنگ بیداریّ من بودیّ و شاید :

من زنگ تفریح تو بودم روزگاری...

می خوانی از من قطعه ای تا گرم گردد :

آیین سردِ  یادبودم روزگاری..................

تهران/ شهریور 83