انگار تمام آدمهایی که دیگر هرگز نخواهم دیدشان،

دارند با هم به من نگاه می کنند ؛

مرا به هم نشان می دهند...

.

.

.

.

تو اکنون دقیقاً کجایی......؟

من خوب می دانم :

یک نیمه ات پیش آنها ؛

تمامت هم پیش شاعری "همیشه ناتمام"...

 

 

اصلاً چرا باید دید، کسی را که از همان اوّلِ داستان

مطمئنی دیگرش هرگز نخواهی دید...

 

 

چالوس : رادیو دریا / ۲۸ اسفند ۹۵