سایه ها سخت به گم کردنِ هم مشغول اند...

چشمت بدون اشک به شهرت نمی رسد...

وَ تو آنگاه رسیدی به من ای دوست که من :

سخت در فکر خداحافظی از خود بودم...

وقتش رسیده است که تا خود سفر کنم ؛

تا راه را برای تو کوتاهتر کنم...

موج لطفت ز سرم گاه چنان می گذرد :

که نفَس، رفته و طومارِ زبان می پیچد...

چنان به خاطره چسبیدم، که کیش و مات شد آینده ؛

لگد به مُهره ی بختم خورد : به ابتکارِ خودِ بنده.........

آنقدر گریه کرده ام از دستِ چشم تو :

که سیل، پا گذاشت به بن بستِ چشم تو...

با سرعت نور می شویم از هم دور ؛

از روز نخست، نقشه ی شب این بود‌‌...

زندگی از قصد می بازد مرا ؛

مرگ، جا افتاده می سازد مرا...

بعد از هزار سال که با من نشسته ای :

تازه به این نتیجه رسیدی که با همیم...!؟

گر هیاهوی درونم پخش می شد لحظه ای :

آسمان می زد به چاک و خاک از هم می شکافت...

بی نظیرم چون تو "نادر" با منی.‌‌..

مثل تنهاییّ شاعر با منی...

باران همینکه گریه ی زارم شروع شد :

یاد آمدش که جز عرق شرم، هیچ نیست...

با رشته - نخی تافته از لطف و ملاحت :

گلدوزیِ لبخند به لبهای تو زیباست...

ذوبِ نهانِ مَرد از آتشفشان، جالب تر است...

غربت برای عاشقان از نان شب واجب تر است...

یکچند گریزان مشو از پیش نگاهم ؛

تا چند گداییّ من و دل ز تخیّل...!؟

دستی که از فرسایشم : آمد جلوگیری کند :

کم مانده این فرسوده را مجنون زنجیری کند...

دست مرا بگیر به وقتِ سِکندری ؛

لغزیدن من و تو از این دست، دیدنی ست...

نیمه شب، یاد تو دل را سرِ سجّاده نشاند ؛

جانماز آب کشیدم که ز خون، پاک شود.....‌‌‌‌.....